សេចក្តីសង្ខេបប្រតិបត្តិ

គោលបំណង និងវិសាលភាព ការវាយតម្លៃយេនឌ័រ និងផែនការសការវាយតម្លៃយេនឌ័រ និងផែនការសកម្មភាពយេនឌ័រ (GAP) នេះ បង្ហាញពីស្ថានភាពសមភាពយេនឌ័រ និងបរិយាបន្នសង្គមនៅកម្ពុជា និងខេត្តគោលដៅទាំងប្រាំពីរ កំណត់ឧបសគ្គ និងឱកាសពាក់ព័ន្ធនឹងយេនឌ័រដែលមានឥទ្ធិពលលើសមាសភាគនានារបស់គម្រោង សំយោគភស្តុតាងពីការពិគ្រោះយោបល់ជាមួយសហគមន៍ និងរៀបចំ GAP ដោយអនុវត្តវិធីសាស្ត្របញ្ជ្រាបយេនឌ័រពីរស្រទាប់របស់ធនាគារវិនិយោគហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធអាស៊ី (AIIB)។ ស្រទាប់ទី១ គឺវិធានការគ្រប់គ្រងហានិភ័យ ដែលត្រូវអនុវត្តជាកាតព្វកិច្ចនៅកន្លែងដែលបានកំណត់ឃើញ ហានិភ័យពាក់ព័ន្ធនឹងយេនឌ័រ ហើយស្រទាប់ទី២ គឺវិធានការបន្ថែមតម្លៃ នៅកន្លែងដែលមានមូលហេតុសមស្របច្បាស់លាស់ និងសមត្ថភាពអនុវត្តរបស់ភាគីទទួលគម្រោង។ GAP គឺជាផ្នែកមួយនៃឧបករណ៍គ្រប់គ្រងបរិស្ថាន និងសង្គមរបស់គម្រោង រួមជាមួយ ESMPF, RPF, IPPF និង SEP។ វិធានការស្រទាប់ទី១ត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងគំរូ ESMP និង ESCoP    ឯកសារ ដេញថ្លៃ និងយន្តការដោះស្រាយបណ្តឹងតវ៉ារបស់គម្រោង (GRM)។

ជំពូកទី I៖ សេចក្តីផ្តើម គម្រោង RISING នឹងអនុវត្តចាប់ពីខែមករា ឆ្នាំ២០២៧ ដល់ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០៣១ នៅក្នុងឃុំចំនួន ១១៧ នៃខេត្តប៉ៃលិន បាត់ដំបង បន្ទាយមានជ័យ ឧត្តរមានជ័យ ព្រះវិហារ សៀមរាប និង        កណ្តាល ដោយផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់ប្រជាជនជនបទប្រមាណមួយលាននាក់ រួមទាំងគ្រួសារដែលរងផលប៉ះពាល់ពីជម្លោះព្រំដែនកម្ពុជា–ថៃ ឆ្នាំ២០២៥។ គម្រោងមានសមាសភាគបី៖ (១) កែលម្អ និងពង្រីក  ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងមូលដ្ឋានសម្ភារៈជនបទ រួមមានផ្លូវជនបទប្រមាណ ៤៧៧ គីឡូម៉ែត្រ ប្រព័ន្ធស្រោចស្រពសម្រាប់ដីប្រមាណ ១០,០០០ ហិកតា និងមូលដ្ឋានសម្ភារៈសហគមន៍ប្រមាណ ១៤០ កន្លែង (ថវិកា ១៤៦.៥ លានដុល្លារអាមេរិក)។ (២) ពង្រឹងសមត្ថភាពថ្នាក់ឃុំ និងស្រុក តាមរយៈឌីជីថលភាវូបនីយកម្មស្ថាប័ន និងការលើកកម្ពស់អភិបាលកិច្ច។ និង (៣) ពង្រឹងការគ្រប់គ្រងគម្រោង ការសម្របសម្រួល និងប្រព័ន្ធចំណេះដឹង។ ជំពូកនេះពណ៌នាអំពីគោលបំណងអភិវឌ្ឍន៍គម្រោង លទ្ធផលរំពឹងទុក អ្នកទទួលផល គោលបំណងនៃការវាយតម្លៃ និងមូលដ្ឋានភស្តុតាង ដែលរួមមានការពិគ្រោះយោបល់បែបចូលរួមជាមួយមនុស្ស ២៥១ នាក់(ស្ត្រី ៣៥%) នៅឃុំចំនួនប្រាំពីរ ក្នុងខេត្តប៉ៃលិន ឧត្តរមានជ័យ ព្រះវិហារ និងកណ្តាល ចន្លោះថ្ងៃទី២៧ ខែឧសភា ដល់ថ្ងៃទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦ ព្រមទាំងទិន្នន័យបន្ទាប់បន្សំសម្រាប់ខេត្តបាត់ដំបង បន្ទាយមានជ័យ និងសៀមរាប ពីការវាយតម្លៃ GESI របស់ NRRPCP-II និងការវាយតម្លៃ យេនឌ័ររបស់ SREDSP។

ជំពូកទី II៖ ការប្រៀបធៀបសូចនាករថ្នាក់ជាតិ និងតំបន់ សន្ទស្សន៍អភិវឌ្ឍន៍យេនឌ័រ (GDI) របស់កម្ពុជាមានតម្លៃ ០.៩៣៩ ដែលស្ថិតក្នុងក្រុមសមភាពកម្រិតមធ្យម ប៉ុន្តែសន្ទស្សន៍វិសមភាពយេនឌ័រ (GII) មានតម្លៃ ០.៥០៦     (ចំណាត់ថ្នាក់ទី១៣៦) ខ្ពស់ជាងមធ្យមភាគតំបន់អាស៊ីបូព៌ា និងប៉ាស៊ីហ្វិក (០.៣១៥) យ៉ាងច្រើន។ អត្រាចូលរួមក្នុងកម្លាំងពលកម្មរបស់ស្ត្រីមានកម្រិតខ្ពស់ (៧០.៥%) ប៉ុន្តែស្ត្រីមានលទ្ធភាពធ្វើការជាកម្មករគ្រួសារដែលមិនទទួលប្រាក់ឈ្នួលច្រើនជាងបុរស (៣៥.៤% ធៀបនឹង ១៥.១%)។ មានស្ត្រីអាយុចាប់ពី ២៥ ឆ្នាំឡើងទៅតែ ១៦.៤% ប៉ុណ្ណោះដែលបានទទួលការអប់រំកម្រិតមធ្យមសិក្សាខ្លះៗ (បុរស ២៩.០%) ហើយស្ត្រីកាន់កាប់អាសនៈក្នុងសភា ១៤.៤%។ វិសមភាពប្រាំមួយផ្នែកដែលពាក់ព័ន្ធនឹង RISING រួមមាន៖ គម្លាតប្រាក់ឈ្នួលរវាងយេនឌ័រ ១៩%; អត្រាអក្ខរកម្មស្ត្រីទាបជាង ជាពិសេសនៅជនបទ; បន្ទុកការងារថែទាំដោយមិនទទួលប្រាក់ឈ្នួលប្រមាណប្រាំម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃសម្រាប់ស្ត្រី ធៀបនឹងពីរម៉ោងសម្រាប់បុរស; ស្ត្រីមានចំណែក ៥១% នៃកម្លាំងពលកម្មកសិកម្ម ប៉ុន្តែមានតែ ២២% នៃអ្នកកាន់កាប់ដីធ្លី; ស្ត្រីអាយុ ១៥–៤៩ ឆ្នាំចំនួន ២១% ធ្លាប់ទទួលរងអំពើហិង្សាពីដៃគូស្និទ្ធស្នាល; និងភាពលំបាកច្រើនជាន់របស់ស្ត្រីមានពិការភាព។

ជំពូកទី III៖ យុទ្ធសាស្ត្ររបស់រាជរដ្ឋាភិបាលស្តីពីសមភាពយេនឌ័រ ជំពូកនេះរៀបរាប់ក្របខ័ណ្ឌជាតិដែលជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ GAP រួមមាន នារីរតនៈទី៦ (២០២៤–២០២៨) យុទ្ធសាស្ត្របញ្ចកោណដំណាក់កាលទី១ ផែនការយុទ្ធសាស្ត្រអភិវឌ្ឍន៍ជាតិសម្រាប់អាណត្តិទី៧ គោលនយោបាយបញ្ជ្រាបយេនឌ័ររបស់ក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ យុទ្ធសាស្ត្របញ្ជ្រាបយេនឌ័ររបស់ គ.ជ.អ.ប. (គោលដៅស្ត្រី ២៨–៣៦% ក្នុងមុខតំណែងគ្រប់គ្រងថ្នាក់ក្រោមជាតិ ដល់ឆ្នាំ២០២៨) ការរួមចំណែកដែលកំណត់ដោយជាតិ (NDC) ផែនការសកម្មភាពជាតិសម្រាប់ការកាត់បន្ថយហានិភ័យគ្រោះមហន្តរាយ និងផែនការយុទ្ធសាស្ត្របញ្ជ្រាបយេនឌ័ររបស់ក្រសួងអភិវឌ្ឍន៍ជនបទ (យ៉ាងហោចណាស់ ៤៥% ជាស្ត្រី និងក្រុមងាយរងគ្រោះក្នុងការសាងសង់ និងថែទាំហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធជនបទ)។ ជំពូកនេះក៏កត់ត្រាបទប្បញ្ញត្តិនៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញ ច្បាប់ការងារ ច្បាប់ភូមិបាល ច្បាប់ស្តីពីអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ និងអនុសញ្ញា CEDAW ដែលគាំទ្រវិធានការប្រាក់ឈ្នួលស្មើគ្នា សំណងរួម និងការបញ្ជូនបន្តករណីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ (GBV) ក្នុង GAP។

ជំពូកទី IV៖ ទិដ្ឋភាពប្រជាសាស្ត្រ និងសង្គមថ្នាក់ជាតិ និងខេត្ត ខេត្តទាំងប្រាំពីរមានប្រជាជន ៤.៦៨ លាននាក់ (៣០.១% នៃប្រជាជនសរុបទូទាំងប្រទេស) ក្នុងគ្រួសារ ១.០៤ លានគ្រួសារ ហើយស្ត្រីមានចំនួន ៥០.៨%។ ខេត្តទាំងនេះស្ថិតក្នុងតំបន់ភូមិសាស្ត្របី គឺវាលទំនាបទន្លេសាប វាលទំនាបទន្លេមេគង្គ និងតំបន់ខ្ពង់រាបតាមព្រំដែនភាគខាងជើង ដោយនៅខេត្តព្រំដែនបី បុរសមានចំនួនច្រើនជាងស្ត្រី។ នៅថ្នាក់ជាតិ គ្រួសារ ២៥.៦% មានស្ត្រីជាមេគ្រួសារ ដែលបង្ហាញថាប្រមាណមួយក្នុងចំណោមបួនគ្រួសារនៅតំបន់គម្រោងអាចមានកម្លាំងពលកម្ម ដីធ្លី និងដើមទុនតិចជាងគ្រួសារដែលមានបុរសជាមេគ្រួសារ។ អក្ខរកម្មស្ត្រីទាបជាង ការចំណាកស្រុករបស់បុរសក្នុងកម្រិតខ្ពស់ (លេចធ្លោជាងគេនៅបន្ទាយមានជ័យ) និងភាពក្រីក្រ (គ្រួសារ ID Poor 1 និង 2 ស្មើនឹង ១៤–២៤% នៃគ្រួសារតាមឃុំ ដោយប្រមូលផ្តុំច្រើននៅឃុំតំបន់ខ្ពង់រាប និងព្រំដែន) សុទ្ធតែជាកត្តាដែលកំណត់សមត្ថភាពស្ត្រីក្នុងការទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីគម្រោង។

ជំពូកទី V៖ ជីវភាពរស់នៅពឹងផ្អែកលើកសិកម្ម ស្ត្រីមានចំនួន ៥១.៥% នៃអ្នកធ្វើការក្នុងវិស័យកសិកម្ម ប៉ុន្តែមានតែ ២២% នៃអ្នកកាន់កាប់ដីធ្លី។ គ្រួសារដែលមានស្ត្រីជាមេគ្រួសារដាំដុះលើផ្ទៃដីជាមធ្យម ១.៥  ហិកតា ធៀបនឹង ៣.២ ហិកតារបស់គ្រួសារដែលមានបុរសជាមេគ្រួសារ។ តារាងបែងចែកតាមប្រភេទផលិតផលបង្ហាញពីការបែងចែកការងារតាមយេនឌ័រក្នុងការផលិតស្រូវ បន្លែ បសុបក្សី ស្វាយចន្ទី មៀន ពោត ដំឡូងមី ស្រូវសរីរាង្គ ជលផល បសុសត្វ តម្បាញ កែច្នៃកសិផល និងសេវាថែទាំកុមារក្នុងសហគមន៍។ ស្ត្រីកាន់កាប់ ៦៩% នៃសហគ្រាសធុនមីក្រូ តូច និងមធ្យម (MSMEs) ដែលភាគច្រើនជាផលិតកម្មខ្នាតមីក្រូតាមផ្ទះ។ ស្ត្រីមានចំណែក ៦០–៨០% នៃសមាជិកក្រុមលើកកម្ពស់ជីវភាព (LIG) និងសហករណ៍ ប៉ុន្តែមានតែប្រមាណ ៣៤% នៃអាសនៈគណៈកម្មការសហករណ៍ និងតិចជាង ២៥% នៃតំណែងក្នុងគណៈកម្មការសហគមន៍ប្រើប្រាស់ទឹកកសិករ។

ជំពូកទី VI៖ បញ្ហាសំខាន់ៗក្នុងការលើកកម្ពស់ភាពអង់អាចផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចរបស់ស្ត្រីកសិករខ្នាតតូច ឧបសគ្គតាមប្រធានបទប្រាំមួយបង្កើតជាមូលដ្ឋានវិភាគសម្រាប់ GAP៖ (១) ផលប៉ះពាល់ខុសគ្នាតាមយេនឌ័រពីគ្រោះមហន្តរាយអាកាសធាតុ និងជម្លោះព្រំដែនឆ្នាំ២០២៥ ដែលចំនួនអ្នកផ្លាស់ទីលំនៅបានឡើងដល់កំពូល ៦៤៤,៥៨៩ នាក់ ក្នុងនោះស្ត្រី ៣៣៦,៣០២ នាក់ ព្រមទាំងការបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិ ដូចជាក្រុមតម្បាញបេងដែលនៅសល់កីតម្បាញដំណើរការតែប្រាំគ្រឿង។ (២) ការបែងចែកការងារថែទាំមិនទទួលប្រាក់ឈ្នួលតាមយេនឌ័រ ខណៈមត្តេយ្យសិក្សាសហគមន៍ (4Cs) បើកតែពីរ–បីម៉ោងនៅពេលព្រឹក និងគ្មានសេវាសម្រាប់កុមារអាយុក្រោមបីឆ្នាំ។ (៣) ការទទួលបានបច្ចេកទេសធន់នឹងអាកាសធាតុ និងសេវាផ្សព្វផ្សាយកសិកម្មនៅមានកម្រិត ដោយស្ត្រីមានប្រមាណមួយភាគបីនៃអ្នកចូលរួមសកម្មភាពផ្សព្វផ្សាយ ហើយសមាមាត្រស្ត្រី CAO មានចន្លោះពី ២០% នៅប៉ៃលិន ដល់ ៤៣% នៅកណ្តាល។ (៤) ឧបសគ្គក្នុងការទទួលបានទ្រព្យសម្បត្តិសម្រាប់ផលិតកម្ម និងហិរញ្ញវត្ថុ រួមមានការទទួលបានឥណទានផ្លូវការទាបជាងសម្រាប់គ្រួសារមានស្ត្រីជាមេគ្រួសារ (៥២% ធៀបនឹង ៦៥%) និងកំណត់ត្រា FLIA បង្ហាញថា សម្រាប់ឥណទានដែលបានអនុម័តឱ្យស្ត្រីមួយករណី មានប្រាំករណីដែលបានអនុម័តឱ្យបុរស។ (៥) ការចូលទៅកាន់ទីផ្សារដែលពឹងផ្អែកជាចម្បងលើឈ្មួញប្រមូលទិញ ទន្ទឹមនឹងឱកាសពីកិច្ចសន្យាផ្គត់ផ្គង់អាហារតាមសាលារៀន តម្លៃបន្ថែមស្រូវសរីរាង្គ សេវាកម្មពាក់ព័ន្ធនឹងមៀន និងទីផ្សារទេសចរណ៍សៀមរាប។ និង (៦) ការមានតំណាងស្ត្រីតិចក្នុងការសម្រេចចិត្តនៅមូលដ្ឋាន ដោយស្ត្រីមានតែ ១០% នៃមេឃុំ និង ២២% នៃសមាជិកក្រុមប្រឹក្សា ហើយការប្រជុំថ្នាក់គ្រប់គ្រងមន្ទីរកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទខេត្ត (PDAFF) មានស្ត្រីចូលរួម ០–១៧%។

ជំពូកទី VII៖ ការពិគ្រោះយោបល់ជាមួយភាគីពាក់ព័ន្ធ ជំពូកនេះសង្ខេបកម្មវិធីពិគ្រោះយោបល់ និងកំណត់បញ្ហាប្រឈមឆ្លងកាត់វិស័យប្រាំមួយដែលរួមមាននៅខេត្តទាំងប្រាំពីរ៖ បន្ទុកការងារថែទាំដោយមិនទទួលប្រាក់ឈ្នួលដែលកាន់តែធ្ងន់ដោយសារចំណាកស្រុក និងជម្លោះ; ការខ្វះខាតទឹកនៅរដូវប្រាំងដែលរារាំងការដាំបន្លែដឹកនាំដោយស្ត្រី; អំណាចចរចាក្នុងទីផ្សារខ្សោយ; ការបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងភាពងាយរងគ្រោះផ្នែកការងារបង្កឡើងដោយជម្លោះ; សេវាថែទាំកុមារសហគមន៍មិនគ្រប់គ្រាន់ និងខ្វះថវិកា; និងការចូលរួមទាបក្នុងសេវាផ្សព្វផ្សាយកសិកម្ម ភាពជាអ្នកដឹកនាំសហករណ៍ និងការសម្រេចចិត្ត។ លទ្ធផលត្រូវបានបង្ហាញតាមសមាសភាគ។ ចំពោះសមាសភាគទី១ ស្ត្រីផ្តល់អាទិភាពខ្ពស់ជាប់លាប់ដល់ផ្លូវ និងប្រព័ន្ធស្រោចស្រព ព្រមទាំងចាប់អារម្មណ៍ការងារសំណង់ ប៉ុន្តែស្ត្រីភាគច្រើនមិនបានចូលរួមក្នុងការរៀបចំផែនការហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឃុំទេ។ ថវិកាសម្រាប់ 4Cs ខ្វះខាតជាប្រចាំ ហើយគ្មានឃុំណាមួយដែលបានចុះពិនិត្យមានបណ្តាញទទួលបណ្តឹង GBV ដែលកំពុងដំណើរការឡើយ។ ចំពោះសមាសភាគទី២ មន្ទីរកិច្ចការនារីខេត្ត (PDWA) ទាំងអស់មានឆន្ទៈសហការ និងការតភ្ជាប់ឌីជីថលគ្រប់គ្រាន់នៅឃុំភាគច្រើន ប៉ុន្តែ PDWA ខ្វះថវិកាប្រតិបត្តិការ សមត្ថភាពទិន្នន័យយេនឌ័រនៅខ្សោយ និងស្ត្រីនៅមានចំនួនតិចក្នុងមុខតំណែងជាន់ខ្ពស់នៃមន្ទីរជំនាញ។

ជំពូកទី VIII៖ យុទ្ធសាស្ត្របញ្ជ្រាបយេនឌ័រ ជំពូកនេះបម្លែងលទ្ធផលវាយតម្លៃទៅជាបញ្ជីហានិភ័យពាក់ព័ន្ធនឹងយេនឌ័រចំនួន ១២ រួមមាន ការកេងប្រវ័ញ្ច និងរំលោភបំពានផ្លូវភេទ/ការបៀតបៀនផ្លូវភេទ (SEA/SH) និង GBV ដែលទាក់ទងនឹងលំហូរពលករចូលមក; ប្រាក់ឈ្នួលមិនស្មើគ្នា; សុខុមាលភាពកម្មករ; កុមារនៅការដ្ឋាន; យុទ្ធភណ្ឌមិនទាន់ផ្ទុះ (UXO); ការបាត់បង់ដីធ្លី និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ស្ត្រី; ការមិនរាប់បញ្ចូលស្ត្រីក្នុងការពិគ្រោះយោបល់ និងបណ្តាញបណ្តឹងតវ៉ា; ស្ត្រីជនជាតិដើមភាគតិច; សម្ពាធក្នុងការសងប្រាក់កម្ចី; ការប៉ះពាល់សារធាតុគីមីកសិកម្ម; ការរំខានដល់ការទទួលបានសេវាកម្ម; និងការប្រើប្រាស់ទិន្នន័យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកត្រឡប់មកវិញដោយមិនត្រឹមត្រូវ។ ហានិភ័យនីមួយៗត្រូវបានផ្គូផ្គងនឹងវិធានការស្រទាប់ទី១ដែលជាកាតព្វកិច្ច ឧបករណ៍អនុវត្ត និងសកម្មភាព GAP ពាក់ព័ន្ធ។ សកម្មភាពសមាសភាគទី១ រួមមានលក្ខណៈរចនាដែលឆ្លើយតបនឹងយេនឌ័រ និងអាចចូលប្រើបានសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូប ដែលត្រូវព្រមព្រៀងនៅដំណាក់កាលរចនាលម្អិត; ប្រព័ន្ធស្រោចស្រពដែលស្ត្រីអាចប្រើប្រាស់បាន និងស្ត្រីយ៉ាងហោចណាស់ ៣០% ក្នុងគណៈកម្មការសហគមន៍ប្រើប្រាស់ទឹកកសិករ (FWUC) និងក្រុមប្រតិបត្តិការ និងថែទាំ (O&M) ផ្សេងៗ; 4Cs នៅកន្លែងដែលបានកំណត់អាទិភាពក្នុងផែនការវិនិយោគឃុំ និងធានាថវិកាចំណាយប្រចាំ; គោលដៅជាដំណាក់កាលសម្រាប់ស្ត្រីក្នុងចំណោមថ្ងៃការងាររបស់កម្មករមិនទាមទារជំនាញក្នុងការដ្ឋានសំណង់ ២៥% នៅពាក់កណ្តាលអាណត្តិ និង ៣០% នៅពេលបញ្ចប់គម្រោង ព្រមទាំងបញ្ចូលលក្ខខណ្ឌប្រាក់ឈ្នួលស្មើគ្នា សម្ភារៈសុខុមាលភាព ឧបករណ៍ការពារផ្ទាល់ខ្លួន (PPE) សុវត្ថិភាពកុមារ និង UXO ទៅក្នុងកិច្ចសន្យាសំណង់ទាំងអស់; ស្ត្រីយ៉ាងហោចណាស់ ៣០% ក្នុងគណៈកម្មការគម្រោងរងថ្នាក់ឃុំ និងវគ្គពិគ្រោះយោបល់សម្រាប់ស្ត្រីតែប៉ុណ្ណោះ នៅកន្លែងដែលស្ត្រីមានតិចជាង ៤០% នៃអ្នកចូលរួម; និងក្រមសីលធម៌អ្នកម៉ៅការដែលមានបណ្តាញ SEA/SH ផ្តោតលើជនរងគ្រោះក្នុង GRM របស់គម្រោង។ សកម្មភាពសមាសភាគទី២ រួមមានការបញ្ចូលទិន្នន័យបែងចែកតាមភេទ អាយុ និងពិការភាពក្នុងប្រព័ន្ធព័ត៌មានគ្រប់គ្រង (MIS) របស់ឃុំ និងស្រុក; តែងតាំងអ្នកឯកទេសយេនឌ័រនៃអង្គភាពគ្រប់គ្រងបរិស្ថាន និងសង្គម (ESMU) ក្នុងរយៈពេលបីខែបន្ទាប់ពីគម្រោងមានប្រសិទ្ធភាព; មន្ត្រីបង្គោលយេនឌ័ររបស់ PDWA ក្នុងក្រុមការងារខេត្ត (PWG) ទាំងប្រាំពីរ; ការកសាងសមត្ថភាពគណៈកម្មាធិការទទួលបន្ទុកកិច្ចការនារី និងកុមារ (CCWC); ខ្ទង់ថវិកាដាច់ដោយឡែកសម្រាប់ PDWA តាមផែនការការងាររបស់សាលាខេត្ត; ការបណ្តុះបណ្តាលដើម្បីបម្លែងទំនាក់ទំនងយេនឌ័រ; និងអ្នកជំនាញអភិវឌ្ឍន៍សង្គម និងយេនឌ័រ ព្រមទាំងអ្នកជំនាញមត្តេយ្យសិក្សាសហគមន៍ នៅក្នុងក្រុមប្រឹក្សាយោបល់អនុវត្តគម្រោង (PIC)។

ជំពូកទី IX៖ ការរៀបចំសម្រាប់ការអនុវត្ត ការអនុវត្ត GAP ដឹកនាំដោយអង្គភាពគ្រប់គ្រងគម្រោង (PMU) តាមរយៈអង្គភាពគ្រប់គ្រងបរិស្ថាន និងសង្គម (ESMU) ដោយមានសាលាខេត្តទាំងប្រាំពីរជាអនុភ្នាក់ងារអនុវត្ត ដែលត្រូវបញ្ចូលថវិកាសកម្មភាព GAP ក្នុងផែនការការងារប្រចាំឆ្នាំរបស់ខ្លួន។ គណៈកម្មាធិការដឹកនាំគម្រោង ដែលមានក្រសួងកិច្ចការនារីជាសមាជិក ទទួលខុសត្រូវលើការត្រួតពិនិត្យ។ តារាងបែងចែកភារកិច្ចកំណត់តួនាទីរបស់អ្នកឯកទេសយេនឌ័រ ESMU មន្ត្រីយេនឌ័រខេត្ត CCWC មន្ទីរកិច្ចការនារីខេត្ត អ្នកម៉ៅការ អ្នកប្រឹក្សារចនា និងត្រួតពិនិត្យសំណង់ អគ្គនាយកដ្ឋានដោះស្រាយផលប៉ះពាល់ដោយសារគម្រោងអភិវឌ្ឍន៍ និងអ្នកជំនាញ PIC។

ជំពូកទី X៖ សេចក្តីសង្ខេបការវាយតម្លៃយេនឌ័រ និងផែនការសកម្មភាពយេនឌ័រ ជំពូកនេះសង្ខេបបញ្ហា     សំខាន់ៗក្នុងមួយទំព័រ និងបង្ហាញម៉ាទ្រីសសូចនាករលទ្ធផលអនុវត្ត GAP។ គោលដៅកម្រិតគោលបំណងអភិវឌ្ឍន៍គម្រោង (PDO) រួមមានចំណែកស្ត្រីក្នុងចំណោមកសិករដែលទទួលការគាំទ្រ កំណើនប្រាក់ចំណូលដែលបានរាយការណ៍ និងតួនាទីដឹកនាំក្នុងគណៈកម្មការ។ សកម្មភាពសមាសភាគទី១ គ្របដណ្តប់ការងារសំណង់ និងលក្ខខណ្ឌកិច្ចសន្យា 4Cs លក្ខណៈរចនា ការបង្ការ GBV តំណាងស្ត្រីក្នុង O&M និងការអនុវត្តតាមលក្ខខណ្ឌនៅការដ្ឋាន។ សកម្មភាពសមាសភាគទី២ និងទី៣ គ្របដណ្តប់បុគ្គលិក មន្ត្រីបង្គោល CCWC ការបណ្តុះបណ្តាល ទិន្នន័យបែងចែកតាមភេទ ការស្ទង់មតិមូលដ្ឋានគោលយេនឌ័រ និងការរាយការណ៍រៀងរាល់ប្រាំមួយខែ។ ជំពូកនេះបញ្ជាក់ពីផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដែលវិធានការស្រទាប់ទី១អាចបង្ការបាន របបតាមដាន និងរាយការណ៍ (បញ្ចូលផ្នែក GAP ក្នុងរបាយការណ៍តាមដានបរិស្ថាន និងសង្គមប្រចាំឆមាសនីមួយៗផ្ញើជូន AIIB) ថវិកា GAP ប៉ាន់ស្មានសម្រាប់រយៈពេលប្រាំឆ្នាំប្រមាណ ៥៤៥,០០០ ដុល្លារអាមេរិក តារាងភ្ជាប់វិធានការយេនឌ័រនីមួយៗទៅនឹងឧបករណ៍គ្រប់គ្រងពាក់ព័ន្ធ និងការរៀបចំសម្រាប់ផ្ទៀងផ្ទាត់ GAP ជាមួយក្រសួងកិច្ចការនារី មន្ទីរកិច្ចការនារីខេត្ត និងអង្គការស្ត្រី ហើយផ្សព្វផ្សាយជាភាសាអង់គ្លេស និងខ្មែរ។